Myśleliście, że bezczelność jest wynalazkiem naszych czasów? O nie! Pojawiła się jeszcze w wiekach przed nasza erą bo już Eurypides skarżył się na nią twierdząc, że „Bezczelność jest najgorszą z chorób ludzkich”.

Przetrwała wielki bo dużo później piętnował ją Kazimierz Przerwa Tetmajer – „Na dwie rzeczy nie ma lekarstwa: na śmierć i na bezczelność”.

CO na to współczesność? W słownikach pojęć przeczytać możemy że bezczelność oznacza nie liczenie się z nikim i z niczym, zuchwałość, zbytnią pewność siebie.

Skąd bierze się bezczelność – jakie sterują nią emocje? Czy ludzie bezczelni to po prostu ci, którzy znają swoją wartość i obnoszą się z tym irytując  tych, którzy za szkockim dramaturgiem - Jamesem Barrie uważają, że „Życie jest jedną długą lekcją pokory”

Oto Carl Lewis zdobywca 4 medali w lekkiej atletyce - Gdy jesteś świadom swoich możliwości, daruj sobie skromność. Ruszaj naprzód i zdobądź szczyt!

Czy bezczelność może mieć urok? W zeszytach Emila Ciorana rumuńskiego pisarza tworzącego we Francji czytamy: We Francji wystarczy być bezczelnym, by zdobyć reputację człowieka inteligentnego i dowcipnego. We Francji bezczelność zastępuje inteligencję i dowcip.

Hm, może coś w tym jest bo już Arystoteles zauważył, że „Dowcip to wykształcona bezczelność”

A oto portal społecznościowy profesjonalistów - Z jednej strony przyjęło się, że wobec przełożonych należy być potulną owcą. Z drugiej strony, zauważyłam, że taka strategia wcale nie działa. To właśnie ci przebojowi, nieco bezczelni, stawiający się na równi z szefami są również przez nich tak traktowani. Co sądzicie?

Zapewne wszystko tkwi w proporcjach. Jak zauważyła poetka i aforystka Urszula Zybura... Skromność za wszelką cenę to już bezczelność...