Z łacińskiego agressio  czyli napaść. Badacze nie są jednak zgodni czy zaliczyć agresję do grupy zachowań czy popędów. I bynajmniej zjawisko to nie jest samo w sobie negatywne. Psychoterapeuta Andrzej Michalski podkreśla - Musimy odróżnić czystą agresję od zachowań wrogich, których celem jest wyrządzenie komuś krzywdy.

Jak z kolei powiedział Eric Hoffer amerykański pisarz i filozof „ Brutalna agresywność jest dla słabeuszy imitacją siły”. No właśnie – dla słabeuszy. Bo zachowania wrogie zazwyczaj obnażają li tylko frustrację agresora.

Agresja nie obarczona pejoratywnym zabarwieniem stanowi konstruktywną siłę. To dzięki niej objawia się nasz instynkt przetrwania - zaciskamy zęby i pokonujemy życiowe trudności, jesteśmy zdolni do obrony naszego terytorium i naszych wartości. Oto co powiedział Vladimir Jankelevitch - francuski filozof, pisarz i muzykolog, syn rosyjskich emigrantów: „Moim zdaniem, gdybyśmy mieli się całkowicie wyzbyć przemocy, zrezygnować z przeciwstawiania się złu siłą – jak to zalecają Tołstoj czy Gandhi – nadal znajdowalibyśmy się pod nazistowską okupacją” Nie przypadkiem mówi się więc, że ktoś „wziął się  z życiem za bary” co oznacza ni mniej ni więcej tylko wolę zwycięstwa i pokonania przeszkód. Postawa bardzo społecznie akceptowana. A metafora ta przywodzi na myśl zapasy czyli myśląc jeszcze szerzej…  sport, który bez agresji także by nie istniał.