Cecha obecnie niezbyt modna kojarząca się z naiwnością a idealista w powszechnym wyobrażeniu to taki niepraktyczny marzyciel, który co i rusz nabija sobie guza o twardą rzeczywistość. Henry Louis Mencken amerykański dziennikarz i satyryk wyraźnie puszcza do nas oko – „Idealista - to człowiek, który zauważywszy, że róża pachnie ładniej od kapusty, wnioskuje stąd, że będzie z niej także lepsza zupa”  

Na jednym z portali informacyjnych czytam:
1. Idealizm to naiwna wiara, że wszystko dzieje się lub  powinno się dziać tak, jak sobie to teoretycznie założymy. Idealista wierzy, że wszyscy ludzie są "dobrzy", zachowują się przyzwoicie i nigdy nikomu nie czynią krzywdy bez powodu.

Ale  Idealizm to także wiara w nadrzędność norm moralnych i prawnych nad realiami dnia codziennego. W tym sensie idealizm jest pokrewny romantyzmowi , a idealista to człowiek kierujący się owymi zasadami nawet ze szkodą dla własnych interesów.

Ale czy taki idealizm to rodzaj bezradności – nie sądzę. Przecież każdemu, kto chciał zmienić i ulepszyć świat, choćby innym wydawało się to utopią, musiał być idealistą a gdyby nie owi marzyciele ziemia wciąż byłaby płaska.

Także idealizm jako pojęcie filozoficzne - za Platonem - zakłada wyższość idei i wtórność materialnego świata wobec niej. Wszystkie nasze poczynania a także twory materialne najpierw przecież pojawiają się jako koncepcja, idea.

 Może więc warto powtórzyć pytanie które postawił - Stanisław Jerzy Lec - Gdy mit zmienia się w rzeczywistość czyje to zwycięstwo – materialistów czy idealistów?